Canımın eğlenceli, gürültülü, insanı sıkıcı düşüncelerinden uzaklaştıracak birşeyler istediği bir gün keşfetmiştim COC’u. Aslında adını çok uzun zamandır biliyordum ve çok uzun bir zaman önce dinlemiştim. Ama herşeyin bir zamanı vardır ve o an geldiğinde taşlar yerine oturur... İşte bu, o zamandı ve COC, bir süredir arayışta olan benim için bir dönüm noktası oldu. Artık karanlık ve kasvetli müziklerden sıkılmıştım. Ne yapacağına karar veremeyen yerli piyasayla da aram hep soğuktu. Ama aradığım şey kesinlikle punk değildi.Aradığım şey buydu işte; groovy, eğlenceli, sıkı ve sert bir müzik. Ve ilk keşfettiğim albüm "Wiseblood". Ama bendeki tabi ki eşşek şansı. Çünkü “Wiseblood”, grubun son albümüydü ve o sıralar grup dağılmıştı. Bu tabi bende biraz hüzün yaratmıştı. Çünkü günlerce, haftalarca dinleyip kendimden geçtiğim müziğin devamı gelmeyecekti. Tabi ben de hemen COC’un eski albümlerini aramaya başladım. İlk karşıma çıkan albüm “Deliverance” oldu. “Wiseblood” kadar deli bir albüm olmasa da kesinlikle hayal kırıklığı değildi. Ve son durağım “Blind” oldu.Bu albüm her ne kadar daha farklı bir sound ve Pepper Keenan’ın vokallerinden mahrum olsa da güzel bir albüm. Evet son durak dedim çünkü bundan önceki albümler kesinlikle bana göre değil.Çünkü işin içine bayağı bir punk olayı giriyor - ve ben punk’tan NEFRET EDERİM.Böyle bir durumdayken hayallerim harbiden gerçek oldu ve COC birleşip “America’s Volume Dealer”ı çıkarttı. Belki grubun en sert ya da en iyi albümü diil ama bu kesinlikle COC !!!